Final Fantasy, Final Fantasy, Final Fantasy, Final Fantasy, Final Fantasy. Jawel, de trouwe bezoekers weten het vast en zeker al: ik ben een Final Fantasy fan. Hier thuis staan vrijwel alle Final Fantasy delen, liggen er een paar Final Fantasy guides, staan er een paar Final Fantasy muziek CD's in het rek, staan er een hoop Final Fantasy figurines tentoongesteld en meer. Als je iets wilt weten over de serie, dan heb ik meestal het antwoord wel voor je klaar liggen. En sinds nu kan ik ook vragen beantwoorden over Final Fantasy Tactics A2: Grimoire of the Rift, zoals je kan zien aan deze review.

Final Fantasy: wie kent het nou niet? Toen het Japanse bedrijf Squaresoft in 1987 bijna falliet was, kwamen ze met een laatste poging aan om niet geheel falliet te gaan. Deze poging was de game Final Fantasy. Er werd weinig van verwacht, maar bleek onwijs goed te zijn voor die tijd. Veel mensen kochten de game en het kreeg overal goede cijfers. Squaresoft was gered en ging door met het maken van Final Fantasy games en elk deel werd weer enorm goed ontvangen. Binnenkort (hopelijk?) krijgen we alweer Final Fantasy XIII voorgeschoteld, maar er zijn ook al aardig wat spin-offs verschenen. Zo kregen we onder andere Final Fantasy Crystal Chronicles, Final Fantasy VII: Dirge of Cerberus en Crisis Core: Final Fantasy VII. Maar we mogen ook Final Fantasy Tactics niet vergeten. Je hebt het Final Fantasy wereldje (Ivalice om specifiek te zijn, welk ook in Final Fantasy XII zat), maar een andere gameplay. Niet langer loop je rond en word je aangevallen door monsters, waarna je in een typische RPG-stijl aan het vechten moet gaan. Nee, dit keer neem je missies aan en kom je zo dus monsters tegen. Het vechten gaat ook anders: je komt nu in elk gevecht in een soort kamer en als je aan de beurt bent, kan je een aantal vakjes lopen en een actie uitvoeren. Je moet rekening houden met bijvoorbeeld de meerdere vijanden en hoe ver aanvallen komen.



Je hebt het misschien wel door, maar Final Fantasy Tactics is anders dan de 'normale' Final Fantasy's, maar lijkt er eigenlijk ook wel weer op. De game was in ieder geval populair en dus had Square-Enix (inmiddels zijn Squaresoft en Enix gefuseerd) een reden om een tweede game ervan te maken. Deze kreeg de naam Final Fantasy Tactics Advance mee en deze werd, door de kleine aanpassingen, ook weer erg populair. Tsja, waarom zou je dan geen derde deel maken? Dit derde deel is nu uit en wel onder de naam Final Fantasy Tactics A2: Grimoire of the Rift. Niet meer op de PlayStation 1, PSP of GBA, maar op de Nintendo DS. De Nintendo DS heeft een aantal unieke features en dus zou dit deeltje wel eens verassend uit kunnen pakken. Maar is dat wel zo?

Het verhaal gaat over een jongeman, die bij mij de naam Luso heeft gekregen. Het is eindelijk vakantie en dat betekent dus dat hij niet meer zoveel moeite hoeft te doen voor school. Stiekem deed hij dit al niet en dus moest hij vaak nablijven. Op het punt dat hij de klas uit wil lopen om van zijn vakantie te gaan genieten, wordt hij geroepen door de juf: hij moet nog een keer nablijven. De reden lijkt een beetje oneerlijk, maar hij moet dus naar de schoolbibliotheek om alle boeken op te ruimen en te sorteren. Zodra hij in de bibliotheek aankomt, kan hij echter de heer, die hier werkt, niet vinden. Luso snuffelt wat rond en gaat onder het genot van een muziekje een boek lezen. Het rare aan het boek is dat er maar een enkele bladzijde is geschreven en de rest van de bladzijdes leeg zijn. Wat de rare situatie helemaal afmaakt is de laatste zin: 'Wie is de held die de rest van de bladzijdes kan vullen?' Luso antwoord automatisch dat hij de held zal zijn en ineens begint het boek Luso op te slurpen. Luso verschijnt in een bos, vlak voor een gigantisch monster. Gelukkig zijn daar een paar aardige wezens die je willen helpen, als je bij hen in de clan komt. Luso twijfelt niet en zo heeft hij meteen al vrienden gemaakt. Hij vertelt zijn verhaal en de clan wil hem helpen, waarna ze snel ontdekken dat Luso terug kan keren als hij zijn mysterieus verschenen dagboek helemaal gevuld heeft. Dit dagboek stelt het boek voor waar hij nu inzit en zodra Luso iets belangrijks heeft gedaan, wordt dit op een magische wijze meteen opgeschreven. Aan jou de taak dus om alle belangrijke missies aan te nemen en bij de belangrijkste gebeurtenissen te zijn om zo het boek vol te krijgen en terug te kunnen keren.



Final Fantasy Tactics A2 lijkt grotendeels op het eerste Final Fantasy Tactics Advance, maar er zijn enkele veranderingen die mij vreugde brengen. Zo hoef je niet meer elk hokje om de wereldmap te lopen, maar kan je nu ook van gebied naar gebied reizen. Dit gaat een stuk sneller en maakt het spelen minder frustrerend. Verder zal je nu een stuk minder vaak aangevallen worden door monsters of clans op de weg. Ze zijn er nog wel, maar meestal niet en als ze er zijn, kan je ze vaak makkelijk voorbij lopen. Wil je een gebied bezitten, dan kan dat nu via een Auction House. Zet slim munten in en versla de andere clans qua hoeveelheid munten, zodra jij voor een jaar de bezitter wordt van al dat pracht en praal. Een ander belangrijke verandering is het vernieuwde Judge-systeem. De Judges keren terug, maar zijn minder kwaadaardig dan voorheen. Ze bedenken per gevecht een wet als 'Gebruik geen ijsaanvallen' of 'Doe niet meer dan 50hp schade'. Deze wetten hoef je niet meer op te roepen met een knop, wat wel moest in de GBA-versie, maar zie je op het bovenste scherm automatisch staan. Dit voorkomt dat je vergeet te kijken wat de wet is en dat er iets ergs gebeurt. Dit 'iets ergs' is trouwens een stuk minder erg dan in de voorganger. Waar je eerst gevangen werd genomen bij het verbreken van een wet, is het nu zo dat de Judge verdwijnt en je niet meer helpt. Hij of zij zal ervoor zorgen dat je geen Phoenix Down of iets dergelijks kan gebruiken tijdens het gevecht, je geen bonusitems krijgt na het strijden en meer van zulke zaken. Een stuk minder erg dus, maar nog steeds wil je niet dat dit gebeurt. Er zijn nog een hoop andere verschillen, maar deze zijn te klein om op te noemen en zal je dus zelf achter moeten komen. Ze zorgen er in ieder geval allemaal voor dat het spelen van dit spel leuker en toegankelijker wordt.

Het spel lijkt qua graphics erg op Final Fantasy Tactics Advance, maar dan scherper. Dit is mooi, want de looks pasten goed bij het spel. Het interface is ook een stuk gebruikersvriendelijker geworden en door het dubbele scherm van de DS is alles snel en goed te vinden. Ik zou het eigenlijk niet hoeven te vertellen, maar het geluid is ook weer, zoals altijd bij Final Fantasy, prachtig.



Er is dit keer ook een multiplayer mode te vinden in het hoofdmenu. Spring nou niet meteen op van enthousiasme, want dit stelt weinig voor. Je klikt Trade aan, wat dus de multiplayer mode is, en wacht op een andere speler. Is deze gevonden, dan keer je meteen weer terug naar het hoofdmenu. Nee, er is niet iets fout gegaan. Je hebt namelijk een soort ticket gekregen en deze kan je in de game omruilen voor zeldzame items. Zeker niet nutteloos dus, maar het stelt ook weer niet veel voor. Het is gewoon leuk dat het erbij zit als extra iets. Naast deze multiplayer mode is er nog iets extra's te vinden. Als je namelijk je Final Fantasy Tactics Advance in de GBA poort stopt in je DS, speel je extra rechten voor je clan vrij. Zo hoef je bijvoorbeeld minder geld te betalen voor items en quests.

Het ziet er allemaal piekfijn uit, het geluid is weer prachtig en de gameplay blijft goed. De veranderingen die zijn aangebracht hebben ervoor gezorgd dat ik net iets meer genoot, maar maken de game ook wat makkelijker. Dit zal voor een aantal gamers een minpuntje zijn, maar voor hen is er dan ook de Hard mode. Hou je van Final Fantasy en/of van Strategy games? Dan is dit een must-have.