Elke maand bij de gameverdeling is het weer een spannende taak die uberstormmbahnfuhrer Joen wacht. Het uitzoeken welke games bij welke mensjes horen en wie echt graag bepaalde games wil gaan doen, het is een niet te onderschatten missie elke keer. Elke redacteur heeft zijn eigen smaak en zijn eigen favoriete soort games om te behandelen. In het geval van Marco Sluizeman bijvoorbeeld weten we ondertussen allemaal wel hoe dol hij is op het rammen op zijn plastic gitaartje en Joen zelf, Nintendo fansletje hoor. Het kwam al zo ver dat toen ik voorzichtig polste naar de review van de jongste Super Smash Bros hij een reviewcopy van Beijing 08 achter mijn kop gooide, kun je nagaan.

Welk genre ligt dan wel in mijn area of expertise? Schieten, knallen, moorden, stevige shooters. Ik besef ten volle dat het nogal raar overkomt om als meid gewelddadige games te spelen en maniakaal te giechelen als je in Gears of War een chainsaw kill maakt. Zoals mijn mam zegt, erg lady-like is het niet, maar zij moet niet zeuren want het is eigenlijk haar fout. Zie je, toen ik mijn eerste PC kreeg in 2003 zat daar nog geen internetaansluiting op omdat mam die pas de week daarna zou regelen. Wat wel bij die PC geleverd zat was een gratis gamepje "Unreal Tournament 2003" genaamd. Het hoeft nauwelijks nog verdere uitleg me dunkt dat in die internetloze week de multikills en andere stoere geluiden uit de speakers weerklonken. Het was het begin van het einde voor de onschuld van mijn gamershartje, een eerste aangename introductie in een wereldje dat toch niet exclusief weggelegd bleek voor mannelijke gamers. Unreal Tournament leerde me nog voor Halo 3 de fun van shooters ontdekken, dat de eerste stap van de franchise op 360 iets zou worden waar ik mijn tandjes in zou gaan zetten leek dan ook een behoorlijk logische keuze voor GPN knuffelbeer Joen.


Iedere gamer die sites bezoekt kent Unreal Tournament, het is de soort gevestigde waarde dat bij zijn komst eind jaren '90 gloednieuwe dingen op de tafel bracht die we tegenwoordig als normaal beschouwen en dit nieuwe deel blijft in essentie simpelweg een evolutie van dat begin. De basis van de gameplay blijft volledig in de geest van het originele opzet en dat is volgens sommigen net wat te oldschool, volgens anderen dan weer de perfectie van een sterk concept. Los van alle lovers en haters blijft UT echter koppig zijn eigen ding doen en voelt het onmiddellijk weer vertrouwd aan. Zodra je begint te spelen merk je pas weer dat Unreal Tournament meer dan ooit zijn eigen unieke gameplay biedt. Daar waar de meeste multiplayer shooters net ietsjes trager te werk gaan en de kaart van het realisme trekken gaat UT 3 nog meer dan zijn voorgangers voor razendsnelle over-the-top actie.

De port op 360 komt een dikke 8 maanden na de versies op PC en PS3 en in een geval als dit is de belangrijkste vraag voor de review hoe deze versie zich verhoudt ten opzichte van de rest. Het porten van games naar andere platformen is en blijft een tricky gegeven dat soms erg teleurstellend kan uitpakken zoals de PS3 versie van Orange Box of de 360 port van Quake Wars. Heeft UT 3 op 360 gebreken die de fun van de game de nek omwringen? Eigenlijk niet. Epic is dank zij Gears of War erg vertrouwd met de console en dat zie je er ook wel in veel opzichten aan af. Unreal Tournament 3 is op 360 eigenlijk in aspecten die draaien om de basiscontent de beste versie van de game te noemen, hoewel de door Microsoft opgelegde beperkingen wel de snoeischaar in enkele andere features zetten.

Laat ons even beginnen met de controls. Slecht en goed nieuws op dat vlak. Het slechte is dat in tegenstelling tot op PS3 je hier geen toetsenbord en muis kunt gebruiken om die oude feel te krijgen. Hoe je het ook draait of keert, UT 3 is een PC game die vertaald wordt naar een console en op 360 noodgedwongen naar de controller. Het goede nieuws is echter dat het besturen met de controller verdomd goed werkt. Mijn scepticisme was bij het eerste potje binnen de 5 minuten verdwenen en maakte plaats voor een glimlach, echt. Er zit een lichte auto aim in de game, maar deze voelt nergens aan alsof je aan het handje wordt vastgehouden en het tempo ligt zo hoog dat je er gewoon niet bij stilstaat. Het gemak waarmee je over de maps rent, springt en knalt is een knap staaltje devven van Epic. Natuurlijk is niks echt helemaal perfect. Sommige voertuigen besturen niet helemaal zo super als je zelf wil en het wisselen tussen wapens is natuurlijk niet zo vlot als met een toetsenbord/muis. Je kunt met de ene bumper je wapens een per een switchen, of met de ander een menuutje oproepen om sneller te selecteren. In erg hectische shootouts miste ik het feit dat je op je toetsenbord wapens kunt hotlinken aan toetsen wel eens, maar al met al is dit de best mogelijke oplossing voor een controller en werkt het aardig. Beetje muggenziften van mijn kant dus want ik ben al met al erg verrast en blij als het om de erg vlotte controls gaat.


Qua modes is UT 3 wederom een evolutionaire volgende stap. Het brengt wat de vorige delen brachten in getweakte vorm met wat nieuwigheden en ja, ik kan daar best happy mee zijn. Noem me ouderwets, maar ik kan nog steeds de pure fun inzien van simpele oldschool Deathmatch en Capture the Flag. Het zijn modes die in tientallen andere shooters elk jaar voorbij komen bij wijze van spreken, maar Unreal Tournament beukt de concurrentie met zijn eigen stijl nog steeds volledig in elkaar. Het moment waarop je de eerste kill maakt van de match en je die foute stem "First Blood" hoort zeggen, dat soort dingen maken de vibe van de game. Er zijn best genoeg modes om je een tijdje bezig te houden en er zitten naast de classics best weer pareltjes tussen. Wat dacht je van een Capture the Flag met voertuigen? Klinkt vet, toch? In Duel speel je dan weer een tegen een in dodelijke kat en muis spelletjes op een map en er is natuurlijk de diepgaande Warfare mode. Warfare mode is een strategischere variant op het vroegere assault uit vorige delen en laat je in team verschillende objectives vervullen op grote maps, met voertuigen enzo. Ik hoef je vast niet te vertellen dat deze bij veel gamers die graag samenwerken tot een favorietje op Xbox Live kan gaan uitgroeien.

Gamers die het dan weer liever in hun uppie doen en niet altijd zin hebben om op Xbox Live weer eens voor slut, cunt, of cocksucking bitch uitgescholden te worden kunnen zich laten gelden tegen bots in de instant action mode of de campaign doorspelen. Vroeger gold de campaign gewoon als een simpele verzameling botmatches, een saai doorslagje van het echte online werk, de UT variant op masturberen zo je wilt. In dit derde deel echter is het dat nog steeds, maar wel veel minder. De AI van de bots is gewoon enorm veel verbeterd en dat zorgt ervoor dat iedereen zijn tegenstanders zo kan instellen op een manier waarop ze perfect weerwerk bieden aan je skills in de instant action en je in campaign ditmaal tenminste een geloofwaardige uitdaging en een meerwaarde hebt. Het verhaallijntje dat in cut-scenes gebracht word mag dan nog zo idioot zijn, de campaign is dit keer leuk om spelen in tegenstelling tot de vorige delen waar het woord nutteloos eerder opportuun was.

De maps zijn in de pure traditie van de reeks weer volledig over the top. Ze zijn lekker toegespitst op de gameplay, waarbij sommigen zich natuurlijk meer lenen tot specifieke modes. Het leveldesign is goed gelaagd en biedt alles wat je van een UT voor deze generatie zou verwachten, inclusief behoorlijk geschift art-design.


Alle content die je op je disc krijgt, en het is er wat, barst van de fun en kwaliteit. Het grote minpunt van deze versie van UT 3 is dan ook het gebrek aan de Unreal-Editor. Op PC en PS3 krijgen gamers de kans om zelf maps en content samen te stellen en die te delen met de rest van de community. Microsoft laat dit soort user created content echter niet toe op Live en dat houdt de game dan ook tegen om een grootse community op 360 te krijgen met een vergelijkbare houdbaarheid. De belofte van Epic om de game te ondersteunen met gratis content lijkt er echter op te wijzen dat ze de game niet willen laten doodbloeden na de release en ze gamers op 360 niet in de kou willen laten staan.

Geen toetsenbord/muis en geen user created content dus op 360, wat dan wel? Alle bestaande maps, aangevuld met de drie maps die als extra content van Epic uit zijn verschenen en dan nog eens vijf exclusieve nieuwe maps. Ook zitten er twee nieuwe personages in en natuurlijk de splitscreenmode. Unreal Tournament 3 in splitscreen lijkt mij als een skateboard nemen en er met je kont op gaan zitten om je zo af te duwen. Het kan, maar zo is het natuurlijk niet bedoeld. De campaign en spelen met de bots is vetter dan ooit, maar alles draait toch weer om het online spelen. Gelukkig is Live op vlak van functionaliteit nog steeds subliem en UT 3 benut het maar al te goed zonder noemenswaardige lag en zelfs de mogelijkheid om gewoon als guest op het account van je vriend mee te spelen. Samen fraggen kan romantisch zijn weet je, Bonny en Clyde wisten dat ook al.

Grafisch is UT 3 natuurlijk weer de splinterbom die je van Epic kon verwachten. Ik had het al over de vette artdesign, maar de wapens zijn pas echt de sterren van het feestje. Krachtig zijn ze zeker, maar ook navenant stoer vormgegeven. Dingen als de Flackcanon hebben er nog nooit zo overtuigend uitgezien als nu met al hun bumpmapping goodness. Sommige textures mogen dan net ietsjes minder uitzien maar dankzij de snelheid van de gameplay valt het zelden op. Wat wel steeds in het oog springt zijn dingen als de lichteffecten en de ubervette explosies. Met het risico om een beetje als een geekje over te komen na dit laatste stukje zeg ik toch het volgende, het graphicshoertje in mij mocht bijna van slipje wisselen. Unreal Tournament 3 is net als de vorige edities wederom een sterke showcase van waar Epic momenteel staat.

Ik begin ondertussen behoorlijk fan te worden van wat Epic presteert op 360. De exclusieve video op de disc toont dat Gears of War 2, zeker op vlak van multiplayer ook, beter dan ooit wordt. Tot die tijd echter en ver daarna is er Unreal Tournament. Neem het feit dat hij later komt en het gemis van user created content en dan nog hou je een bloedmooi uniek shooterfestijn over dat bulkt van de content. Unreal Tournament 3 is simpelweg het soort titel dat de fun die je vroeger had met het genre bij het nekvel pakt en loeihard de 21ste eeuw in katapulteert. Als Epic de game blijft ondersteunen met nieuwe content, dan blijven we dit gewoon spelen tot het volgende deel. Toppertje!